Klukkan er skriðin yfir fimm, ég er að hlusta á the Cure og er í frekar skrýtnu skapi. Allt eins gott að rífa sig aðeins upp úr bloggletinni...

Ég sé svolítið eftir vetrarsvartnættinu. Þennan vetur hef ég verið hálfgerður nátthrafn, vaknað rétt eftir sólsetur og skriðið í bólið í morgunsárið. Fyrst núna í febrúar er ég farinn að sjá reglulega til sólar á daginn. Ég hef svosem ekkert á móti dagsbirtunni heldur, en það hefur verið svolítið nýtt að lifa á næturnar. Þessi tilfinning að vera einn á fótum og ganga um hverfið meðan flest fólk er meðvitundarlaust og ofskynjandi í rúminu heima hjá sér er mjög sérstök. Sumir verða þungir í skapi og niðurdregnir yfir vetrarmánuðina, en ég finn ekkert sambærilegt hjá sjálfum mér. Það er helst að ég dragist inn í mig, og lífið verði langar einverustundir með stuttum rissum af félagskap við annað fólk inn á milli. Nú er farið að birta, og ég dregst smám saman út úr skelinni með hækkandi sól.

Mig dreymir undarlega þessa dagana, og draumarnir liggja þungt á mér. Það er stundum átak að hrista þá úr höfðinu á morgnana.  

Þegar ég vaknaði í morgun var Heath Ledger lifandi. Nú er hann látinn. Svolítið skrýtið að hugsa til þess.

Hann var góður leikari. Heimurinn er örlítið fúlli staður án hans.

Ég þakka fyrir skemmtunina.

Vingjarnlegt af íslenska landsliðinu að láta valta yfir sig strax í byrjun EM. Sparar mér vikur og mánuði af leiðinlegri umræðu og bollaleggingum um hvað strákarnir séu nú í miklu stuði og hvað liðið sé sterkt og eitthvað.

Við sem þjóð virðumst falla fyrir þessu í hvert einasta skipti. Auðvitað verðum við grútmöluð á EM. Og HM. Við erum alltaf grútmöluð á EM og HM. Ég er viss um að við eigum fína íþróttamenn og að þessir ágætu herramenn í landsliðinu leggja mjög hart að sér. Vandamálið er bara það að öll hin liðin eiga betri íþróttamenn sem leggja harðar að sér. Í hvert einasta skipti sem blásið er til stórmóts bregst ekki að geta og væntanleg frammistaða íslenska liðsins er blásin upp og þjóðin fyllist einhverskonar mikilmennskubrjálæði. Alveg þangað til við fáum loksins hina óumflýjanlegu rassskellingu. Þá verða allir pínu skömmustulegir í smá stund þegar þeir fatta að þeir féllu AFTUR fyrir SÖMU vitleysunni. Hörðustu stuðningsmenn halda kannski út í nokkra daga á eftir, muldrandi um dómaramistök og meiðsli og eitthvað þvíumlíkt, en á endanum er málinu sópað undir gólf og því gleymt. Svo kemur næsta mót og allt endurtekur sig.

Ég er fullkomnlega tilbúinn að éta ofan í mig þessi orð um leið og landsliðinu tekst loksins að vinna eitthvað af þessum stórmótum, eða að minnsta kosti ná í úrslit. Núverandi og fyrri framistaða þess býður því miður ekki upp á annað en svartsýni af minni hálfu.

Eftir að hafa fengið nóg af Faerun í bili var ákveðið að breyta aðeins til. Við byrjuðum á nýju campaigni þar sem spilararnir voru sjóræningjar á fantasy-útgáfu af Karíbahafinu. Þetta var heimabruggað setting sem ég er enn nokkuð ánægður með. Það innihélt flest klassísku D&D kvikyndin, en í talsvert öðru samhengi en venjan er. En það er seinni tíma útskýring...

Hér kom fyrsti skúrkurinn sem ég er eiginlega alveg sáttur við. Campaignið byrjaði á því að spilararnir voru færðir á fanganýlendu fyrir fyrri glæpi. Þessi nýlenda var í umsjá William Mercy, flotadeildarforingja. Sá átti eftir að vera spilurunum þyrnir í síðu frameftir götum. Fyrstu sessionin snérust um að sleppa af fanganýlendunni, og þessar tilraunir þurftu að forðast vökult augnarráð hans. Spilararnir hittu hann óbeint í nokkur skipti, og þessir fundir staðfestu að Mercy veigraði sér ekki við að aflífa þá fanga sem sýndu á sér einhvern brotahug. Landstjórinn á nýlendunni var linur og kraftlítill, og það var í raun Mercy sem var hið raunverulega yfirvald. Fyrstu sessionin var hann einskonar almáttugt yfirvald. Hann vissi ekki af öllu sem gerðist á eyjunni, en það var vitað mál að ef hann kæmist á snoðir um eitthvað grunsamlegt yrði það henging á hádegi og ekkert múður.

Eftir að spilararnir sluppu með brambolti og gerðust sjóræningjar fyrir alvöru breyttist hlutverk Mercy. Honum var falið að elta spilarana uppi og sökkva þeim. Hann var orðinn beinn skaðvaldur sem hafði hag af því að koma þeim fyrir kattarnef, í stað þess að vera einhverskonar viðurlög við mistökum. Spilararnir og Mercy háðu nokkrar rimmur þar sem þeim tókst yfirleitt að komast undan, og á endanum tókst þeim að greiða honum rothögg með því að laumas um borð í skipið hans og kveikja í púðurgeymslunni. Óvíst var hvort hann lifði af eða ekki, en campaignið endaði áður en hann gat komið aftur með tréfót og augnlepp til að ná fram hefndum.

Eftir á að hyggja var Mercy mjög vel heppnaður skúrkur. Hann hafði yfirburði yfir spilarana, en þeir fólust ekki í því að hann væri mikið færari en þeir eða tölulega betri, heldur því að hann var háttsettur yfirmaður sem hafði umráð yfir skipakosti og mannafla. Markmiðin hans voru líka skiljanleg, og þau þróuðust eftir því sem leið á campaignið. Til að byrja með hafði hann engan sérstakan áhuga á spilurunum. Seinna var honum falið það starf að elta þá uppi, og smám saman varð þetta persónulegt kappsmál eftir því sem spilurunum tókst að leika á hann. Það eina sem vantaði var stóra lokaeinvígið til að skera úr um deilur þeirra fyrir fullt og allt.

Jæja, eins og áður kom fram tortímdi fyrsti skúrkurinn minn síðasta 2nd. edition campaigninu mínu. Það má kannski líta á það sem árangur að vissu leyti. En allavegana...

Skömmu eftir að þetta sprakk allt saman í loft upp byrjuðum við á  3rd edition D&D campaigni, sem á enn titilinn fyrir langlífasta campaign sem ég hef stjórnað. Það byrjaði nokkuð svipað því sem áður hafði verið í gangi: Hópurinn á rölti frá dýflyssu til dýflissu, sálgandi skrýmslum og hirðandi eigur þeirra. Eins og áður voru andstæðingarnir yfirleitt tímabundnir, entust ekki í nema svona þrjú eða fjögur session mest. Þegar fram liðu stundir færðist campaignið yfir í Forgotten Realms-heiminn (sem ég hef átt í ástar/haturssambandi við í nokkur ár, en fílaði í botn um þetta leyti, minnir að það hafi verið um 2001) og fljótlega eftir það hófst fyrsta alvöru langtímaplottið mitt. Til að hleypa því af stokkunum vantaði mig skúrk. Og það skyldi sko vera skúrkur.

Mortus var mörg þúsund ára gamall galdrakarl sem var uppsigað við guðina. Alla. Hugmyndina eins og hún lagði sig. Hann kokkaði því upp nokkuð djarfa áætlun sem fólst í því að fara inn á tilvistarsvið tímans (sem er alvöru staður í D&D heimsmyndinni) og fara þar gegn flæði tímans alla leið til baka að upphafspunkti alls, taka þar við stjórninni og sjá til þess að guðir kæmu aldrei til sögunnar. Sumir kynnu að benda á að þessi ráðagerð ætti á hættu að mola allt sem er eins og vískíflösku í gömlum vestra, en nokkur þúsund ára umhugsun og stórfenglegur alheimsmáttur gera fólk nokkuð visst í sinni sök. Allavegana þessi gaur er búinn að vera að vesenast í þessu plani sínu í soldinn tíma, búinn að sanka að sér aðstoðarfólki og finna sér passlega harðkjarna hægrihandarmann. Sem var nákvæm eftirmynd af Sephiroth úr FF7 og hafði ámóta mikinn persónuleika og meðalvínber. Úff. Jæja, nóg um það.

Eins og glöggir hafa kannski áttað sig á var helsta vandamálið við Mortus það að hann var allt, allt of fáránlega æðislegur til að vera nothæfur andstæðingur fyrir hópinn. Fyrir utan það að D&D kerfið er þannig uppsett að einn á móti mörgum bardagar virka illa (annaðhvort er gaurinn laminn í spað þar sem spilararnir fá 4 - 5 aðgerðir fyrir hverja eina hans, eða þá að hann er of öflugur til að hópurinn eigi séns - enginn meðalvegur) þá var hann, og jafnvel nánustu samstarfsmenn hans, svo langt yfir hópnum á leveli að það var ekki fyndið. Karakterarnir voru um og yfir level 16 þegar þeir fóru að sjást á radarnum hjá honum. Hann var einhversstaðar nálægt 40. Hægrihandarsephirothklónið var á 30.

Dæmið gekk sæmilega upp meðan hópurinn barðist við minni handbendin. Það var gefið til kynna að stóru andstæðingarnir væru uppteknir við að kljást við einhverja af ofurhetjugaldrakörlunum sem eru víst á hverju strái í Faerun, svo spilararnir gátu att kappi við fólk sem þeir réðu eitthvað við. sem sé, liðið sem skiptu svo til engu máli, meðan Elminster og frábæru ofurvinir hans sáu um aðalgaurana sem hópurinn var ekki nógu kúl til að höndla. Þetta er vont stöff. Svona á ekki að höndla plott.

Í lokakaflanum hrundu hlutirnir eiginlega sundur. Á endanum voru spilararnir þeir einu sem voru í aðstöðu til að stoppa Mortus. Uppstillingin var þeir vs. Mortus og Ein. Tveir gaurar sem höfðu á milli sín fleiri level en hópurinn til samans.

Þetta virkar ekki í D&D. Í straight-up slag er þetta stórt bil svo til óbrúanlegt. Á endanum leystist þetta með DM-íhlutun: Hreinræktað Deus Ex Machina fyrir Sephiroth-wannabe kvikyndið, og náinn frændi þess fyrir Mortus sjálfan.

Mortus var ekki beinlínis slæmur skúrkur. Hann hafði nokkuð trúverðugt markmið og hafði persónuleika. Oftast var honum illa við að þurfa að tortíma þeim sem stóðu í vegi fyrir honum, þótt hann hikaði aldrei við að gera það. Tilgangurinn helgar meðalið og allt það. Hann var hinsvegar notaður kolvitlaust. Að hluta til var það D&D kerfið að stríða mér, en mestmegnis var viðureignin við hann bara illa upp sett. Hann var allt of stór biti fyrir hópinn til að höndla, þannig að hann var alltaf svona fjarlægt vandamál sem einhverjir aðrir, betri gaurar sáu um. Hann tengdi aldrei almennilega við spilarana, og lokaviðureignin var stirðlega framkvæmd og ósannfærandi.

Samt: Skref í rétta átt. Svo lengi lærir sem lifir.     

Ég er yfirleitt mjög kröfuharður á skúrka í hinum ýmsu miðlum, sérstaklega í bókmenntum og tölvuleikjum. Ég fór samt að líta aðeins í eigin barm núna nýlega, þar sem ég hef sjálfur skapað þó nokkra slíka á næstum áratug af spilamennsku. Einhvernveginn grunar mig að ég hafi gerst sekur um hræsni í gamla daga, þar sem margir þeirra voru...jah, ekki svo góðir.

Látum okkur nú sjá...

Þegar við vorum að byrja og AD&D var ennþá Málið með stórum staf var ég til að byrja með ekki með neinn aðal-aðal vonda. Hetjuhópurinn vafraði bara um og sálgaði ófreskjum án þess að það væri mikill söguþráður að eiga sér stað. Undir lokin, eins og spilararnir mínir þreytast aldrei á að minna mig á, fór af stað nokkuð sorgleg atburðarrás, sem byrjaði með tilkomu fyrsta langtímaskúrksins míns, og endaði með hörmungum. Fyrir það campaign, að minnsta kosti.

Þetta campaign átti sér stað í heimabrugguðum heimi, svo ég hafði nokkuð frjálsar hendur atburðarrásina. Þetta var svona nokkuð standard medieval fantasy veröld, þar sem stóra gimmickið var að það voru púkar úr einhverri gamalli styrjöld grafnir í jörðu, fangelsaðir í rammgerðum, dvergsmíðuðum fangelsum. Sem sé, frekar þunn afsökun til að hafa fullt af dýflissum fullum af ófreskjum og gildrum og dóti út um allt. Ekkert sérstaklega spennandi, en þegar ég var 14 ára var þetta hella awesome og ótrúlega svalt. Tolkien mátti sko passa sig!

Anyways, á einhverju dýflissuröltinu kom einhver með einhverja háðsglósu um að þeir vildu nú fá að slást við eitthvað almennilegt, og einhver stakk upp á Tarrasque. Til að setja í samhengi er Tarrasque svona Godzilla-wannabe kvikyndi sem er yfirleitt stærsta og illskeyttasta kvikyndið í ´hinum ýmsu útgáfum D&D, að minnsta kosti í grunnbókunum.

Allavegana, framburðurinn á nafni skrýmslisins var eitthvað bjagaður, þannig að til að vera sniðugur spann ég upp á staðnum hinn ægilega Teraskew, lítinn fjólubláan púka í bleikri lendarskýlu. Hann var spilurunum til ama í nokkur session, og varð svona hálfbjánalegt running gag...

...Alveg þangað til að hann birtist einn daginn í miðri dýflissu fyrir framan spilarana, stal einhverjum dómsdagsmcguffin úr höndunum á þeim, hulkaði út og varð geðveikt massaður og ódrepandi, og fór svo að safna saman dómsdagsher sem enginn réð neitt við og var aðeins stöðvaður með mjöööööög langsóttum deus-ex-machina lausnum. Fljótlega eftir þetta leystist campaignið upp í algera vitleysu.

Mér dettur fátt í hug til að útskýra þessa afspyrnuvondu sögufléttu. Þessi gaur var vondur brandari með nákæmlega engan persónuleika, baksögu eða markmið. Þetta var basically gaur í bleikri lendarskýlu. Sem varð geðveikt stór og massaður og fór að drepa hluti. Þetta teygði ég út í einhverja mánuði áður en campaignið bókstaflega splundraðist í óendanlega vitleysu. Spilararnir mínir hötuðu þennan gaur, og öll asnalegu verkefnin sem þeir þurftu að leysa til að stoppa hann. Þetta var lestarslys.

Það var ýmislegt að þessu campaigni, en skúrkurinn var verstur. Hann var, eftir allt saman, það sem drap það. 

 

Ahhhh. Alltaf notalegt að taka sér smá bloggfrí.

Ég er ekki alveg sáttur við það sem er að gerast í tölvuleikjageiranum í dag. Einhvern veginn finnst mér að þróunin sé áð fara í kolvitlausa átt. Við erum með þessar gríðarlega öflugu leikjavélar eins og Playstation 3 og Xbox 360, en leikirnir sem verið er að gefa út fyrir þessar vélar eru bara sömu leikir og við spiluðum á leikjatölvukynslóðinni á undan, bara í betri grafík.

 Sumt af þessu eru fínir leikir, skemmtilegir og spennandi með þéttan söguþráð. Við getum tekið sem dæmi Heavenly Sword. Framleiðslugildin eru rosaleg, framsetningin og leikkerfið mjög svalt og töff allt saman. Heavenly Sword er hinsvegar leikur sem hefði gengið alveg eins vel upp á PS2. Það er ekkert í honum sem gerir raunverulega kröfu á aukna vinnslugetu PS3-tölvunnar annað en grafíkin. Nintendo virðist vera eina fyrirtækið sem skilur sneiðina, enda er opinber stefna þeirra að leikir eigi að vera skemmtilegir frekar en tilkomumiklir. Prik fyrir það.    

Á PC-tölvum er þróunin ekki mikið skárri. Stefnan virðist vera að gefa út hálfklárað þunnildi sem toppar stöðugt næsta leik á undan í kerfiskröfum og kallar á stöðugt uppfærslukapphlaup til að hlutirnir gangi hraðar en skyggnusýning. Það er einkum tvennt sem PC-t-tölvur gera betur en leikjatölvurnar: Fyrstu persónu skotleikir og herkænskuleikir. Það er hinsvegar nauðasjaldgæft að sjá frumlega hugsun í þeim leikjum úr þessum geirum sem eru að koma út í dag.

Þessa dagana er indy-geirinn eini staðurinn þar sem hægt er að finna eitthvað ferskt og skemmtilegt þessa dagana. Þetta eru litlir hópar eða jafnvel einstaklingar út í bæ, tjaslandi saman leikjum á tölvunum sínum og gefandi út fyrir smotterí, og afraksturinn er oft betri en leðjan sem kemur frá stóru leikjafyrirtækjunum.

Trigun voru góðir þættir. Ég er tilbúinn að ganga svo langt að setja þá á topp-5 listann minn. Sci-fi/Vestra blanda, blúsuð tónlist og útúrtólaðir pistólerar að plögga hvern annan með óvenjulegum skotvopnum er uppskrift sem svínvirkar.

 Af hverju var krossinn hans Wolfwood svona þungur? Af því að hann var stútfullur af miskunn. Og blýi. En aðallega miskunn.    

Ég hef hingað til haft frekar takmarkað álit á íslenskri þáttagerð. Sérstaklega virðist aðstæðubundinn húmor vefjast fyrir framtaksömum frónbúum á þessu sviði, og nefni ég þar til dæmis þá algjöru hörmung sem Kallakaffi var. Ég hef hinsvegar upp á síðkastið af og til dottið inn í þætti af Næturvaktinni, og haft nokkuð gaman af. Þessir þættir ná að skapa áhugaverðar persónur og eru vel leiknir. Maður kaupir að þetta séu persónur, en ekki bara landskunnir leikarar að lesa texta.

Ég hef samt heyrt talað um þessa þætti sem gamanþætti, sem mér finnst eiginlega vera algjörlega röng skilgreining. Ef við skoðum um hvað Næturvaktin fjallar er húmor eiginlega ekkert inni í myndinni. Þættirnir eru um tvo lítilmagna. Annar er samanbrotinn af álagi frá foreldrum, námi og kröfum samfélagsins almennt, og hinn er greindarskertur einfeldningur með stóra drauma sem eru ólíklegir til að rætast, sama hversu þéttingsfast hann heldur í þá. Þessir tveir vesalingar hafa þröngvast út hálfgerðan samfélagslegan botnlanga, þar sem ómerkilegur skíthæll notar sér óöryggi þeirra og varnarleysi til að kúga og níðast á þeim til að finnast hann vera stór maður og hylma yfir þá staðreynd að hann er í raun mesti auminginn af þeim öllum.

Þessar aðstæður bjóða auðvitað upp á húmor, en hann er bara aukaafurð. Þær eru ekki fyndnar í eðli sínu, þótt atvikin sem þær leiða af sér séu oft grábrosleg. Persóna Jóns Gnarr er of fyrirferðamikil og of illkynja til að andrúmsloftið í þáttunum geti verið fyndið. Ég horfi ekki á þessa þætti og bíð spenntur eftir næsta brandara; Ég bíð spenntur eftir því að sjá eitthvað ganga upp hjá ólánsgreyjunum tveim, eða sjá yfirmannsdurtinn loksins fá það sem hann á skilið. Þetta er drama, og nokkuð gott drama meira að segja. 

Flogging Molly er óendanlega hresst band. Þeir eru eiginlega það eina sem vekur mig á morgnana þessa dagana. Það mega írarnir eiga að þeim tekst að mála aðlaðandi mynd af því að þvælast um allt fullur, slagsmálaóður og rauðhærður. Pönkið er víst ekki eins dautt og maður hélt...

Það er gaman að spila Shadowrun. Að spila útúrtólaða vélígrædda fanta sem ganga um með milljónavirði af tölvubúnaði græddan í hausinn á sér en lifa eins og göturónar er hressandi tilbreyting frá olíubornum villimönnum og galdrapakki. Þetta setting er hinsvegar mjög Cyberpunk, sem eiginlega hugmyndafræðileg andstæða við Transhúmanismann minn heittelskaða.

Transhúmanisminn (eða H+, til styttingar) felst í grundvallaratriðum í því að tæknin muni bæta manninn. Cyberpunk-stíllinn gerir ráð fyrir andstæðunni: Að tæknin leysi í raun ekkert, og við fáum bara sömu gömlu vandamálin með áfasta vélarma. Einnig fylgir þessari pælingu að tæknin virki eiginlega eins og sandpappír á það sem gerir okkur mannleg. Myndin Ghost in the Shell er til dæmis mjög gott dæmi um þetta. Þar er mannslíkaminn í raun orðinn næstum ónauðsynlegur, og tæknin er á mjög háu stigi. Næstum allir eru eitthvað tæknibættir og sumir, eins og Kusanagi majór og hennar lið, eru eiginlega bara vélskrokkar sem hýsa þetta algera lágmark heilavefs og lifandi holds sem er "Andinn", eða manneskan sjálf. Samt er heimurinn að því er virðist ekkert bættur fyrir þetta. Glæpir eru ennþá til staðar, sömu leiðis hungur, kúgun og valdamakk. Maðurinn hefur yfirstigið öll sín takmörk nema þau mikilvægustu: Mannlegt eðli. 

Ég býst við að almennt komi tilhugsunin um að breyta því sem er "mannlegt" svolítið óþægilega við fólk. Ég hugsa samt að eftir því sem við náum meiri framförum á sviði gervigreindar muni skilgreiningin á því hvað er mannlegt verða æ loðnari. Kannski losnum við þá sem tegund við óttann við það sem bíður handan þess.

Ætli Solid Snake kunni að dansa Salsa? Eða er hann meiri svona Tangó-maður?

Það er oft svolítið milli tannana á fólki hvernig dregin er upp óaunsæ mynd af konum í bíómyndum og öðrum miðlum. Hinsvegar hef ég aldrei heyrt neinn taka upp hanskann fyrir helgarpabbann, sem er næstum undantekningarlaust sýndur sem drykkfelldur, ofbeldishneigður durtur sem níðist miskunnarlaust á barnsmóður sinni, útúrtjúllaður af afbrýðissemi og stjórnunaræði. Ef móðirin er ekki hluti af umfjöllunarefninu fær pabbagreyið reyndar stundum skárri útreið, en ef bæði eru "í mynd" er pabbanum yfirleitt stillt upp sem óþokkanum í stykkinu. Helgarpabbinn er einhvern veginn orðinn að þjóðfélagshóp sem samfélagið virðist telja allt í lagi að níða.

Það getur svosem vel verið að ég sé bara ekki að horfa á réttu myndirnar. Eða kannski er eitthvað við föðurhlutverkið sem breytir ljúflingsmanni í froðufellandi fúlmenni og ofbeldissegg, eins og einhverskonar Hulk sem gengur fyrir kvenhatri í stað reiði.

Hmm...úr þessu mætti búa til passlega áhugaverða myndasögu. Eða arfaslaka bíómynd.  

  

Í dag steig ég mín fyrstu skref laus undan oki íslensku þjóðkirkjunnar. Dreif loksins í því að skjalfesta það að ég trúi ekki á einhverskonar skeggjaðan töfrakarl eða annað yfirnáttúrulegt fyrirbæri sem fer fram á að ég hafni rökum og skynsemi og heimtar veraldleg gæði handa holdlegum handbendnum sínum.

Nú er ég að sjálfsögðu algjörlega siðferðislaus og mun stunda gróf mannréttindabrot og illvirki, frjáls við kristilegt siðferði. Var að hugsa um að byrja líkamsárásum, og vinna mig smám saman upp í íkveikjur og nauðganir, en maður sér til hvað maður hefur tíma í að gera.

  

Jæja, ég reyndist sannspár. Robert Jordan tók upp á því að geispa golunni í gær. Og skildi Wheel of Time seríuna eftir ókláraða. Þetta snertir mig svosem ekki beint, þar sem ég gafst upp eftir bók....8? 9? Man það varla lengur. Þessi karl virtist vera á þeirri skoðun að það að teygja lopann væri einhverskonar bókmenntaleg dyggð. Nú fær enginn að vita hvort Rand nær að bjarga heiminum frá tortímingu og fá samband sitt við þrjár heitar galdragellur á sama tíma til að virka.

Það er eins gott að George R.R. Martin sé einshvers konar ódauðleg cyborg-rithöfundarmaskína. Spurning um að læra andasæringar eða eitthvað, bara til að vera öruggur...hann fær sko að klára Song of Ice and Fire, lífs eða liðinn...